Kilka słów o Piotrku:

Piotrek urodził się w 2009 roku jako nasze drugie dziecko. Przez pierwsze miesiące rozwijał się prawidłowo — był pogodnym, spokojnym niemowlakiem.

W styczniu 2010 roku, gdy miał osiem miesięcy, zachorował na pneumokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i sepsę. Po ponad dwóch miesiącach w szpitalu wrócił do domu jako zupełnie inne dziecko — nie poruszał się samodzielnie, nie reagował na bodźce, nie sygnalizował potrzeb.

Od tamtej pory życie Piotrka to nieustanna, wieloprofilowa rehabilitacja: turnusy rehabilitacyjne, zajęcia specjalistyczne, regularne wizyty u lekarzy i codzienne ćwiczenia w domu. Od września 2012 roku uczęszczał też do przedszkola specjalnego.

Efekty tej pracy są ogromne. Po niespełna trzech latach intensywnej rehabilitacji Piotrek zaczął samodzielnie chodzić! To był dla nas przełomowy moment. Nadal jednak czeka go wiele pracy — zarówno nad utrzymaniem i rozwijaniem tego, co już osiągnął, jak i nad kolejnymi obszarami, takimi jak rozwój mowy i komunikacji.

Mimo choroby i codziennego wysiłku, wkładanego w rehabilitację, Piotrek jest pogodnym, ciekawym świata dzieckiem. Wiemy, że nigdy nie będzie samodzielny, ale każda nowa umiejętność to mniejsza zależność od innych osób, dlatego tak ważny jest jego dalszy rozwój.